Naar de inhoud
Blogs Best-practices

Procesverbetering na drie maanden: waarom de oude manier terugkomt

Procesverbetering na drie maanden: waarom de oude manier terugkomt

Een procesverbetering begint bijna altijd goed. Het nieuwe systeem staat klaar, het team is enthousiast en de eerste week voelt als een frisse start. Drie maanden later werkt de helft weer in Excel en is de rest teruggezakt naar de oude manier van werken.

Als ondernemer ken je de reflex die dan volgt. Het systeem deugt niet, de software is te ingewikkeld, we hadden een ander pakket moeten kiezen. Dat ligt bijna nooit aan het systeem. Het ligt aan hoe het is ingevoerd. En dat is vervelend nieuws, want een ander pakket kopen is makkelijker dan toegeven dat de invoering de zwakke plek was. Wie na drie maanden overstapt op nieuwe software, herhaalt meestal precies dezelfde fouten, alleen dan met een nieuwe factuur erbij en een team dat nog minder zin heeft in de volgende poging.

De eerste fout zit al in de inrichting. Het nieuwe proces wordt in één keer perfect gebouwd: alle velden, alle automatiseringen, alles wat ooit handig zou kunnen zijn. Voor wie het bouwt voelt dat als grondig werk. Voor de mensen die er dagelijks mee moeten werken is het te veel. Bij een van onze klanten bleef op een gegeven moment 80% van de velden gewoon leeg. Niemand had besloten ze over te slaan. Ze werden stilletjes genegeerd, omdat niemand snapte waarom ze er stonden of wat er met de ingevulde informatie gebeurde.

Daarbovenop komen twee patronen die je pas na een paar weken ziet. Het proces hangt aan één persoon die het moet trekken, en er sluipen uitzonderingen in. Deze ene klant doen we nog even op de oude manier. Dat klinkt onschuldig in week twee. Rond week acht is die uitzondering de nieuwe regel geworden. Een procesverbetering mislukt dus zelden op de dag dat je hem invoert. Hij mislukt in de weken erna, als niemand hem bewaakt.

De invoering is het eigenlijke werk

Bedrijven die het na drie maanden nog volhouden, hebben meestal geen beter systeem. Ze behandelen de weken na de livegang als het belangrijkste deel van het project. De inrichting is het begin. Het gebruik in week één tot en met twaalf bepaalt of het blijft. Dat vraagt een andere volgorde dan de meeste ondernemers gewend zijn, en vooral meer geduld met automatiseringen.

Ze beginnen simpel. Eerst de flow, zodat iedereen snapt hoe het werk van begin tot eind loopt. Dan oefenen, met echt werk. Pas als het proces gebruikt wordt, komen de automatiseringen erbij. Die volgorde voelt traag voor wie al precies weet wat het systeem allemaal kan. Maar een automatisering op een proces dat niemand gebruikt, automatiseert niets. Het maakt alleen de drempel hoger voor de mensen die al twijfelden.

Daarnaast spreken ze vooraf af wanneer de verbetering geslaagd is, en kijken ze daar elke week naar op een vast moment. Geen groot evaluatierapport na een half jaar. Een korte check, zodat je kunt bijsturen voordat een uitzondering een gewoonte wordt.

Hoe ziet zo'n check er in de praktijk uit? Een kwartier op maandagochtend is genoeg. Je kijkt naar drie dingen: worden de belangrijkste velden ingevuld, staan alle lopende klussen in het systeem en zijn er nog lijstjes buiten het systeem opgedoken. Je hoeft geen dashboard te bouwen. Een paar steekproeven zeggen vaak meer dan een rapport. Belangrijk is dat het moment vastligt in de agenda en niet sneuvelt zodra het druk wordt, want juist in drukke weken grijpen mensen terug naar wat vertrouwd voelt. Wie die check twee keer overslaat, merkt meestal pas weer iets als het te laat is.

Vier faalpunten, vier tegenzetten

Als je de patronen naast elkaar legt, zie je dat elk faalpunt een directe tegenzet heeft. Te veel tegelijk tegenover simpel beginnen. Eén trekker tegenover het hele team meenemen. Uitzonderingen tegenover één enkele manier. Geen bewaking tegenover een wekelijks meetmoment. Het helpt om ze zo te zien, want dan kun je bij elke invoering nagaan welke van de vier je nog niet hebt afgedekt. Meestal ontbreken er twee, en dat zijn bijna altijd de laatste twee, omdat die pas na de livegang gaan tellen.

Waarom één trekker niet genoeg is

De gangbare aanpak is één iemand aanwijzen en die laten trainen, in de hoop dat hij het goed doorgeeft aan de rest. Loopt die persoon vast, raakt hij gefrustreerd of vertrekt hij, dan valt alles om. Je oude proces draaide op het geheugen van een paar mensen. Je nieuwe proces draait dan weer op één mens. Je hebt het risico verplaatst, niet weggenomen.

Bedrijven die het volhouden laten iedereen het proces zelf doorlopen, met een echt project. Geen demo met verzonnen data, maar een klus die deze maand toch al op de planning stond. Zo ontdekt elk teamlid zelf waar het schuurt, en komen de vragen in week één boven in plaats van in week tien.

Waarom uitzonderingen zo duur zijn

Elke uitzondering is een stap terug. Dat klinkt streng, en dat is het ook. Zodra er een tweede lijstje naast het systeem bestaat, moet iedereen onthouden welke klant waar staat. Na een paar weken twijfelt het team welke bron klopt, en dan wint het oude, vertrouwde Excelbestand. De bedrijven die het volhouden zijn hier consequent in: de nieuwe manier is de enige manier, ook voor die ene lastige klant.

Het wekelijkse meetmoment maakt dat haalbaar. Als je in week drie ziet dat velden leeg blijven of dat iemand terugvalt, praat je over één klant of één collega. Merk je het pas na drie maanden, dan praat je over een heel team dat al lang is teruggekeerd naar de oude gewoonte, en begin je feitelijk opnieuw.

Een procesverbetering staat of valt met de twaalf weken na de start. Begin simpel, neem het hele team mee, laat geen uitzonderingen toe en kijk elke week op een vast moment hoe het loopt. Wie dat doet, werkt na drie maanden nog steeds op de nieuwe manier. Wie het overslaat, staat over een kwartaal weer software te vergelijken. Lead Innovation helpt ondernemers om die eerste weken goed in te richten, zodat het nieuwe proces blijft staan als het enthousiasme van de eerste week voorbij is.

Wil je meer weten over monday.com?

Het team van Lead Innovation aan het werk